2. ''Try to ketchup, mother*fucker!''

— Hej. Wstawaj.

Nie ma mowy.

— Susie, jest godzina szósta czterdzieści.

Nie przekonałaś mnie jeszcze.

— Wstawaj leniu jeden.

Nie chce mi się.

Poczułam, że ktoś zakłada mi słuchawki. Lekko uchyliłam jedno oko, ale i tak. Nie zdążyłam ich wyjąć.

Obudziło mnie Forgotten puszczone na maksymalną głośność.

Zerwałam się z łóżka niemal natychmiast. Otworzyłam szeroko oczy i spojrzałam na dziewczynę siedzącą na krześle. Uśmiechała się niewinnie. Jasnobrązowe loczki dzisiaj miała rozpuszczone.

— Nataszo Katrino Delson. Jesteś martwa — szepnęłam.

— Wiem, że nie. Zaraz będziemy musiały się zbierać, więc won do łazienki — odparła.

— Jesteśmy już spóźnione? Co w ogóle robisz u mnie w domu?

— Nie jesteśmy spóźnione, ale jeśli nie wyjdziemy w przeciągu pół godziny, spóźnimy się. Siedzę u ciebie w domu, bo mogę — odparła wesoło.

Chcąc nie chcąc poszłam do łazienki, biorąc po drodze jakieś ubrania. Po kilkunastu minutach wyszłam, ubrana w czarne spodnie z podwyższonym stanem i koszulkę (jak nazwała Natasza – top crop).

— Wreszcie wyglądasz jak człowiek! A teraz lecimy, zjesz po drodze. — Złapała mnie za rękę i wywlekła z pokoju. Zdołałam tylko zgarnąć torbę na ramię z książkami.

— Hej i pa! — zawołałam do taty siedzącego w kuchni. Po czym wybiegłam z domu.

— Chodź tu szybciej! Spóźnimy się!

— Mamy jeszcze dużo czasu, spokojnie zdążymy — ziewnęłam.

A jednak się spóźniłyśmy. Już siedziałam w ławce z Tati, ale i tak. Chociaż, minuta spóźnienia jak na mnie to niewiele.

Ale jednak zawsze coś.

Nuciłam pod nosem Lullaby, zespołu Nickelback. Blondynka wybijała rytm tego utworu. Od zawsze tak robiłyśmy, często bezwiednie – gdy jedna zaczynała swoje, druga dołączała. Kiedy siedziałyśmy z Taszą i Ines, trzymając instrumenty, często kończyło się na tym, że grałyśmy całą piosenkę. Niekoniecznie akurat tę.

— Williams! Bennington! Spokojniej tam!

— Dobrze, pani Hopeless — wymamrotałam. Nauczycielka uczyła niemieckiego, którym od zawsze gardziłam. Cóż... każdy lubi, co lubi, ale wolę inne języki.

— W sumie to zagrałabym coś — westchnęła cicho Williams.

— W sumie to chyba i ja bym zagrała. Jak myślisz, czy z Nataszą zdołam namówić całą resztę na zabrania czasu na jedną piosenkę? — zastanawiałam się.

— Powinno ci się udać. Póki co nie mają żadnych tras, nie? 

— Przecież ledwie wrócili z Europy — zauważyłam. — A najbliższy koncert mają za sześć dni, w dodatku na drugim krańcu Los Angeles. Nie, raczej na pewno uda nam się zagrać, zanim w sierpniu wyjadą.

Reszta lekcji minęła nam w ciszy.

— Ale to jest trochę dziwne. I nie ma sensu.

Szłam wraz z dziewczynami przez szkołę. Tak się złożyło, że w czwórkę zostałyśmy wezwane do Floodhollow. Ines najmniej się martwiła. Włosy w odcieniu jasnego blondu związała w kucyka. Jej błękitne tęczówki spoglądały na sufit, lekko zmrużone. Często żartowałyśmy, że mimo długiego życia w Ameryce, nadal zachowywała się po polsku, czasami nawet mimowolnie przechodząc na ojczysty język. Wtedy tylko ja i Natasza ją rozumiałyśmy, bo obie uczyłyśmy się Polskiego od kilku lat. Na własną rękę.

— Ines, wiesz doskonale, że nie możemy nic powiedzieć — westchnęła Natasza. Zaczęłam mimowolnie nucić I'll Be Gone.

— A ta znowu! Zaraz mnie coś trafi! — jęknęła Tati. — Jak tak dalej pójdzie to wkradnę się im do studia i sama przesłucham dziś całe Living Things. Ines, idziesz ze mną?

— Jeszcze się pytasz? Nie wytrzymam do jutra! — ożywiła się.

—  Nie radziłabym — powiedziałam. — Nie możemy wam powiedzieć nic, a zostało tylko kilkanaście godzin. Wytrzymacie.

— Susie, ja wiem, że wy dwie już słuchałyście całą płytę. Ale my? My tu się męczymy! — wymamrotała Tatiana.

Miałam już coś powiedzieć, ale nie zdążyłam.

— W sumie, to tak, słuchałyśmy. Ale co z tego? Wolałabym móc to przeżywać jak wy — wyznała Tasza.

— To było mówić od razu! Może mógłbym wtedy spać, bo twoje rozmowy z Susie, Ines, Tatianą i Klarą potrafią dobijać. Szczególnie, gdy dobierasz się do gitar, lub zaczynacie śpiewać o północy. — Usłyszałam czyjś wywód. Zatrzymałam się w miejscu, Natasza też.

— Wiesz, zgadzam się. Czasem to denerwuje. Rozmowy w środku nocy? Rozumiem wiele, ale bez przesady. — I znowu. Tym razem obie się odwróciłyśmy. Położyłam ręce na biodrach. Cała szóstka, tata, Brad, Rob, Mike, Joe i Dave, stali przed nami.

— No ale powiedzieć to się nie dało? — spytałam. 

— No niby dało, ale woleliśmy zachować to jako niespodziankę.— Rob się uśmiechnął.

— I tutaj się wyłożyliście. Od przedwczoraj po szkole chodziły plotki, że się pojawicie! — westchnęła Tati. — Więc zaskoczeniem dużym to nie było...

— ... bardziej lekkim znudzeniem. Gdzie my jesteśmy, tam i wy się ryjecie. A podobno nie plagiatujecie! — zauważyła Ines. — A swoją drogą, po co jesteście tu, u nas w szkole?

— A to na razie zostanie tajemnicą, tak jak to, kiedy ostatnio Brad się mył — powiedział tata.

— Ej! — oburzył się Delson. — Ja się myję!

— I teraz, tato, pogrążasz się bardziej — stwierdziła współczująco Natasza.

Mimowolnie wybuchnęłam śmiechem.

---------

ok. 

kolejny rozdział

dacie znać, co sądzicie, w komentarzach? czy coś

pozdrawiam,

zoe k